Aylin ÜNEK

Öyle uzaktan görüldüğü kadar basit ve kolay değildir elbette işin içinde olmak… Elini kocaman, her yanı pütürlü, içten içe korlanan bir kayanın altına koymak… Siz bu yükün ağırlığını kan ter içerisinde, türlü haksızlıklarla boğuşarak,  yara bere içinde, üstelik engelleri  zor bela aşmaya çalışarak taşımaya kalkacaksınız, diğerleri izleyici konumunda her gün yeni bir söz üretip engelinize engel, özrünüze özür katacak!.. Tam ayağa kalkıyorum derken yeniden yeniden tökezleyeceksiniz. Bu tamamıyla haksızlık! Üstelik buna içeriden vurulmak denir ki, hazmı  zor, taşıması zor, baş etmesi zor. İnsan aynı amacı ilke edinen insanlarla birlikteyken,  hiç değilse böyle zor anlarda uzlaşmazlık yaşanmasını  istemiyor. Hedef belirginse, aynı yastığa baş konulduysa sonuna kadar destek almak istiyor.
Dışarıda yaşadıklarınız yetmiyor gibi ,İçeride yaşadıklarınızın ; bu isyan dolu seslerin sizi rahatsız ettiğine  eminim Sayın Çetin Sümer. Anlıyorum. Dahası anlamaya çalışıyorum. Pür dikkat kesildiğimi söylemek isterim. Fakat aklımı kurcalıyor; lige ilk çıktığınızda bu sorunlarla karşılaşacağınız hiç mi aklınıza gelmedi? Paranız yoktu. Futbolcu eksiğiniz vardı. Senelerdir aynı dış yelpazenin altında çok daha zor koşullardaki karmaşık bir hayatı göğüslemenize rağmen, iş futbola gelince suyun birdenbire durulacağını, aktığı yönün değişeceğine mi  inandınız? Bu şartlar altında süper lige takım hazırlamak zaten başlı başına akıllara durgunluk veren bir durumken, birden bire gökte yardıma hazır bekleyen meleklerin dünyaya inerek mucizeler gerçekleştireceğine mi inanmak istediniz?..  Evet gün artık dün değil. Dışarıda gecikmeli, aksamalı, oldukça zorlu da olsa eskisinden çok farklı, çok da umut verici ilerlemeler yaşanıyor. Fakat, bunları tüm toplumun bir günde öğrenmesinin, öğütmesinin, benimsemesinin, aynı görüş paylaşımına ulaşmasının, aynı çıkarlara eş düşürmesinin ne denli yıpratıcı bir sürece gereksindiğini nasıl olup da fark etmediniz? Aynı sorular Ziya Hoca için de geçerlidir. Diyarbakır sporu çalıştırmayı kabul eden, takımın o anki durumu üzerine  ön bir araştırma yapan  hangi teknik adam bu sorunları yaşayacağını önceden bilemeyecek, düşünemeyecek, hesaba katamayacak kadar pembe görüşlü bir ufka sahip olabilir?.. Ayrıca bildiğim kadarıyla Ziya Hoca, son ana kadar dışarıyla değil ,sizlerle mücadele etti. Profesyonellik gereği de dış meselelerle uğraşmaması gerekirdi zaten, çünkü kulüp yönetimleri bu sebeple varlık gösterirler. Eğer hoca gittiyse, bu sizlerin vizyonsuzluğu, takımı bile bile, göre göre ateşe atmanız sebebiyledir. Sizler bu haldeyken, acınası tablo çizdiğiniz bu takımda ihtiyaç duyduğunuz o moral seviyesi nasıl dibe vurmasın? Ardı sıra gelen teknik direktörünüz bu savımı destekler görünüyor. Olanlar ortadadır. Şikayetlerinize ve sitemlerinize artık daha başka haklı gerekçeler bulmak zorunda olduğunuzu düşünüyorum.
İşin ilginç yanı, bir başka değişik boyutu da şu: Sitedeki taraftar yazılarından tutun, yazarların sözlerine, yazıp çizmeyen taraftar  kitlesine kadar hiç kimse sizin kadar Diyarbakır sporun ligden düşmesini böylesi şiddetli bir arzuyla istemedi şimdiye kadar..  Bu, İstanbul'da benim iletişim kurabildiğim kesimde de böyle… Fakat siz hala demeçlerinizde Diyarbakır sporun düşeceğine ilişkin mesajlar veriyor ve hatta demagoji  yoluyla bu sözlerinizi de kutsuyorsunuz.  Hakikat bizlerin bilmediği çok başka bir 'en' gerçekten oluşuyor olabilir. Bu durumda paylaşmayı, şeffaflaşmayı göze alabilirseniz, o zaman belki  size olumsuz gelen sözlerimizi de susturabilirsiniz. Öyle bir açıklama yapabilmelisiniz ki, gerçekten şaşıralım, herkes şaşırsın!..
Mesele nedir, bunu gerçekten anladığımı söyleyemeyeceğim. Futbolsa; bu bir iş koludur. Bana kalırsa, sakın genel almayın , bu sadece benim görüşüm; yeterli kondisyona, fizik gücüne sahip, futbolu meslek edinmiş on bir profesyonel süper lig futbolcusu;  durum böyleyken bile hala istifa etmediler, takımda yerlerini alıp hem antrenmanlara, hem maçlara çıkma cesaretini gösterebiliyorlarsa, kalan maçları da  bir başlarına kalsalar bile aynı cesaretle göğüsleyebilirler.  Psikolojik tanımda, moral çöküntüsü geçicidir. Ne zaman ki kaybedecek bir şeyiniz kalmaz, işte o zaman bir pantere dönüşür insan. Moralsizlik, az da olsa umut vaat eder çünkü. Bu tabloya her biri profesyonel olan, ekmeklerini bu sahalardan  kazanan  futbolcular açısından baktığımda, artık kaybedecekleri  bir şey olmadığını görüyorum. Ama kazanmak için minik ve cılız da olsa bir ihtimal var. Yine bana göre, futbolcular eğer bu durumda maçlara çıkıyor ama gereğini yapmıyorlarsa, bunun adına profesyonellik denemez. Çünkü profesyonel insan akıl insanıdır, duygu insanı olma lüksünü çoktan kaybetmiştir. Duygusallığını özel yaşamına saklaması gerekir.
Ha… Mesele futbol değilse, o hal başka. Ne olabilir acaba?..