Aylin ÜNEK

Şimdi sorsam, herkes ağız birliği etmişçesine 'ama'lara başlayıp, birbirini suçlayacak. Sussam bir türlü, konuşsam bir türlü …  Yok, susamayacağım. Nedenini hemen söyleyeyim, ilk yazımı okuyanlar bilir, ben lige aslen Fenerli olmama rağmen Diyarbakır sporlu olarak başladım. Hem bu yüzden, hem de bir spor sitesinde yazdığım için doğal olarak lig boyunca bu güne kadar olan biten ne varsa harfi harfine okudum, duydum ve izledim.

Nasıl başlamıştı mesele?.. Zorluklara ve maddesel sıkıntılara rağmen başarı azmi, yoğun bir çaba, sevinç haykırıları  ile.

Nasıl ilerledi?  Ağlamalar sızlamalar, isyanlar, laflar lakırdılar, şovlar , gereksiz demeçler, biz olmayı beceremeyen bir kitlenin güne göre değişen söylemleri ile.

Varılan yer neresi? Açmaz!

Peki, bu noktada bulunmanın nedeni  takımın futboldaki beceriksizliği mi? Bence hayır. Futbol kriterlerini yorumlayabilecek ya da bu konuda ahkam kesebilecek bilgiye sahip olmadığımdan daha önce de söz etmiştim, yine de ortada Diyarbakır'ı bu açmaza sürükleyecek derecede kötü bir futbolla karşı karşıya olduğumuza inanmıyorum. Kötü bir  futboldan çok daha vahim nedenler olmalı o halde.

Mesele tek; insan.

Tam da 'Özümüz Kökümüzdür' başlıklı yazımın okunma oranına bakarak yazıyı biraz daha somutlaştırmam gerektiğini düşünüyordum, bir baktım el birliğiyle Diyarbakır sporun ipi çekilivermiş. Ne demiştik: Düş benseldir. Herkesin düşü kendi gerçeğine göredir. O halde düş, BENin en belirgin ortaya çıkış halidir ve yaşamsaldır. Öyle boyutlara ulaşabilir ki, kitlevi oluşumlara neden olabilir. Olmuştur da. Gerçekte, dünya ülkelerinin aldığı süreçsel hallerin tümü ortak düşün ürünleridir ve iyice didikleyin, hepsi ortak ben içeriklidir. Mış gibi görünüm tümüyle yanılsamadır; aslında dünyaya bugünkü yaşamsal modelleri armağan eden düşlerin hepsi bendir. Dikkat edin, göreceksiniz: BİZ yoktur içlerinde!!! _mış tır onlar! -meli –malı gibi…

Bugünkü mesele de insanın 'ben' halinde gizli maalesef. Aslında dışarıdan bir göz olarak söylememe lütfen izin verin; bu, ligin en başından beri böyle. Durum tamamen ben aklın bir yerlerine pusu kuran o tilkilerle ilintili. Menfaat ,korku ve rağmen bir çıkış yolu bulma uğraşları üzerine inşa edilen 'biz' binasının zayıf temeliyle ilgili. Bu göstergenin tek başına yönetimi imlediği düşünülmesin. Çünkü bu doğru değil. Teknik adamından futbolcusuna, spor yazarlarından okuruna, taraftara, emniyet güçlerine kadar herkesi kapsama alanına çeken geniş bir yelpaze bu.

Ama ne olursa olsun, tek mesele var; o da insan. Önce insan. Çünkü, üzerinde yaşadığı toprakları işleyen, halden hale sokan insanın ta kendisidir. En ilkel insandan bugüne saçılan her evrim tohumu ki, biz buna yaşam süresi diyoruz; insandan en hakiki insanı yaratmak için geçen süredir esasında. Yaşam kalitesini belirler. Dinler bu sürecin bir yerinde işte bu yüzden  devreye girmiştir. Evrimleşme içerisinde beyin geliştikçe bilim gelişmiştir de bilinç gelişimi ki, buna da insanın tekamülü diyoruz; fazla ilerleme kaydedemiştir ne yazık. Dinler hem bilimsel hem de ilahi sayılan bilgilerle kuşatılmış ders kitapları olarak insanın karşısına çıkmıştır. Fakat, insan bilinci bu araçlarla da istenilen düzeye ulaşamadan, bilgileri kendi çıkarlarına uygun olarak ayıklayıp öz gelişimine değil ama kendisiden daha güçlü olduğunu varsaydığı ve ulaşamadığı bir güce biçimsel bir ibadete yönlenmiştir. Neden? Eğer dünya yaşamından ayrı bir yaşama hakkı olacaksa ve eğer o boyutta da onu yargılayacak birileri varsa onlara şirin görünebilmek için. Bütünüyle ego nedenleri ve tilki kurnazlığıyla yani. Ne olmuş oldu?.. Bilgileri kendi arzularının dışında gerçek anlamında kavramayı reddeden insan, bugün 'ben' aklı sayesinde teknolojik açıdan şaşkınlık yaratacak kadar ilerledi ve fakat aynı ilkel benliğinde kalmayı seçti. Kendisine bu yolla bir gerçeklik kazandırmayı tercih etti.

Öyle olmadı mı?.. Hani akıl, hani mantık, hani şuur? Nerede kaldı vicdan?..
Hoş görü, sevgi, saygı, sabır, özden veri gibi kavramlardan söz edemiyorum bile.Bana kalırsa, herkesin her an haksızlığa uğradığı bu ülkede gerçek aklı, mantığı, şuuru ve öz vicdan sesini kullanıp dinlemeden yaşam kalitesini yükseltmek çok zor ve beyhude bir çaba ama… Tablo ortada zaten. Sanki gündemi zorlaştıran maddeler yetersiz gibi, işin içine bir de bağrınızı açarak haykırsanız artık duyulmayacak bir sessizlik eklendi. Oysa, bunun şehrin tarihine uygun görkemli, ders çıkartılabilecek bir sonucu da olabilirdi. Hak arayışları daha meşru bir alana taşınabilirdi. Ülkenin gözü hayranlıkla şehre çevrilebilirdi. En ilkel kotların bile ders alabileceği yeni bir sayfa açılabilir, kitap yeni baştan yazılabilirdi.

Olmadı.

Olan yine hayallerimize oldu.