1. YAZARLAR

  2. Recep ESER

  3. Bu Aralar Diyarbakır
Recep ESER

Recep ESER

Yazarın Tüm Yazıları >

Bu Aralar Diyarbakır

A+A-

Bugün sizlere Zehra ÇAKI kızımızdan bahsetmek istiyorum. Zehra kızımız 17 yaşında ve lise öğrencisi. Bir yandan derslerine çalışırken bir yandan da kalemi elinde şiir ve yazılar yazıyor. Yazılarını okudum. Özelliklede Bu Aralar Diyarbakır isimli yazısını. Ben çok beğendim. Bu yazdığı yazıyı sizlerle paylaşmak istiyorum. Zira bir görevimizde bu gibi kardeşlerimizin ellerinden tutmak onları ve yazılarını tanıtmak olduğunu düşünüyorum.

Şimdi sizleri Zehra kızımızın BU ARALAR DİYARBAKIR isimli yazısı ile baş başa bırakıyorum.

BU ARALAR DİYARBAKIR

Diyarbakır bu aralar çok yorgun. Ruhu pas tutmuş bir demir gibi. Bedeni yer yer taş yığınları ile bezenmiş, harabelerle kendini kenetlemiş bir volkan gibi. Şehrin bu hali içimizde bir korkuya yol açıyor. İlk başlarda şehrin bu medcezirli esaretine ruhum aldanıyor. Çocukluğumun geçtiği bu semtler ruhunu teslim edip harabelerle özdeşleşiyor. Herkes koca bir şehir yok oluyor diye haykırıyor. Beklide yok olan sadece bir şehir değildir. Bir medeniyet yok oluyor. Çocukluğumuz geçmişimiz bir anda karanlığa sürükleniyor. Arnavut kaldırımlar bile artık ağlıyor. Ardımızdan yaşlı kadınların zılgıtları selam veriyor gökyüzüne. Bir umut dileniyor gökyüzünden.

Bir anda geçmişim bir film şeridi gibi gözümün önünde canlanıyor. Elimizde akide şekerleri, hacı yatmazlarımızla dolaştığımız sokaklar canlanıyor “salça, ekmek, domates” diye bağırıp bütün mahalleyi başına toplayan ve aldığı ekmeği arkadaşları ile paylaşan halk biziz. O sokaklar bize ait. Sokağın tozunu dumanını soluyarak tatmin olduk. Her düştüğümüzde bizi kaldıran vardı. Yaralarımızı saran bizi avutan insan oluşumuzdu.

Bu aralar Diyarbakır’da soğuk bir esinti var. Bizleri nereye sürükleyeceği belli olmayan bir esinti.Haykırıyor koca medeniyet. Yok oluyorum diye. Koca bir çığlık yükseliyor Diyarbakır’dan. En acıtanda duyanda işiteninde yok. Diyarbakır koca bir cenderede kıvrılıyor. Onlarca medeniyet siyasi gücün esiri oluyor. Diyarbakır kendi benliğini kaybediyor. Haberler halkın gözüne de kulağına da aşina geliyor. her gün halk için aynı dejavu, her gün aynı acı, bir gün bile eksilmiyor. Her uyandığında umutla gökyüzüne bakan bir halk ve sığındıkları tek liman bir anda bir kaosun tamda ortasında buluyor kendini. Ellerinden tek gelen umut etmek. En zoru da çaresizlik içinde kıvranıp umut etmek.

002-7.jpg

Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT