Vedat Kaymak İle Röportaj

A.G: Ülkeye geri gelmeyi düşünüyor musunuz ? 
 

W. K. : Bu son yıllarda konuyu düşünmeye başladım. Ama gidip bir üniversite de çalışmak değil. En büyük isteğim, kendi köyüme gidip, orada bir sinema alanını yaratmak ve Zaza Halkı için çalışmalarda bulunmaktır. Kürtler için hayatımın en güzel ve en verimli yıllarımı verdim, ama hiç bir Kürt verdiğim çalşmanın değerini bilmedi. Hiç bir Kürt diyorum, sıradan halkı kast etmiyorum. Diyeceksiniz, pişmanlık duyurmusunuz ? Hayır. Bu gün yine başlanılırsa tekrar seve seve aynı şeyleri yaparım.

                         Bir futbol kulübu beni çağırırsa, oraya da gide bilirim. Çünkü, bu iki meslek, kişinin gerçek kabiliyetini ve gücünü belirleyen meslekler olduklarından onları uygulamak istiyorum. 
 
 

10- Son olarak okuyucularımıza ve hasreti ile yanıp tutuştuğunuzu bildiğimiz Diyarbekir'e söylemek istediğiniz bir şey var mı? 
 

W.K. : Sayın okuyucular bilsinler ki, eskiden, Diyarbakır’da öyle serbest cirit atılmazdı. Kürdüm demek için büyük yürek istenirdi. İşte öylesi bir devirde bir çok yiğit kişi bu kavga uğruna gülerek gittiler. Gelişen aşama böylesi birikimlerin sonucudur. Bu rahatlık ne şunun bunun tek başına elde edişi bir başarı, nede gökten zembil ile inmiş Allah’ın bir verimidir.

                                Diyarbakır’a gelince, onu göğüsleri kabarmış kırklar dağı gibi, kara kaşları bedenler gibi ve saçları taru-mar olmuş gazi köşkü gibi severim. 

Bana böylesi bir konuşma hakkını verdiğiniz için, sizlere çok çok teşekkür ederim.

 HABER RÖPORTAj: AZİZ GÜLMÜŞ / EĞİTİMCİ YAZAR